عشق
—
# عشق #
تا که دیدم گلِ رخسارِ دل آرایی عشق
در همه شهر شدم، شُهره به شیدایی عشق
عشق در سینه ی من خیمه زد و شعله گرفت
دل و جان سوخته از آتشِ سودایی عشق
چون به دامِ تو گرفتار ترم در بندم
تا مرا هست ،سرِ زلفِ چَلیپایی عشق
از سرِ صدق ،چو آیینه برون ای و ببین
چشم حیران شده از غایت زیبایی عشق
تا زلعلِ لبِ او بوسه طمع کرد دلم
در تمنایِ لبِ لعلِ شِکَر خایی عشق
سروُ پا بسته ی آن سَروِ قدِ مهرویان
سَرو ،شوریده تر از قامتِ رعنایی عشق
دل زمن بُرد و به یک عشوه مرا ویران کرد
میبَرد هوش زِ من ،غمزه ی بینایی عشق
تا چه اید زِ میان ، بر منِ بی صبر و قرار
دیده بگشود زِ من نرگسِ شهلایی عشق
عشق چون زیر و زبر شد ،چه کند فرزانه ؟
به چه تدبیر کند ،چاره ی تنهایی عشق
گر لبم زان دَمِ جان بخشِ مسیحا برسد
میتوان یافت حیات از دمِ عیسایی عشق
بر سرِ کویِ تو هرشب ،به امیدِ سَحَری
چه کنم با دلِ سرگشته و رسوایی عشق
بداهه به قلم ✍️#غلامرضا صلاحزاده #(داود)
بدون دیدگاه